Η γαλλική, εμπορική κωμωδία παραμένει συνήθως ένα ανεξιχνίαστο μυστήριο για τους μη Γάλλους. Η μεγαλύτερη επιτυχία στην ιστορία του εγχώριου box office, το «Είναι Τρελοί Αυτοί Οι Βόρειοι» κατορθώνει ωστόσο να μη χαθεί στη μετάφραση. Χωρίς βλέψεις για ανατροπές ισορροπεί στο τεντωμένο σκοινί της χονδροειδούς φαρσοκωμωδίας για να φτάσει απέναντι δίχως σημαντικές απώλειες στον τομέα του καλού γούστου.


Βάζοντας στο στόχαστρο τις προαιώνιες προκαταλήψεις των... πολιτισμένων Γάλλων του Νότου που περιγράφουν τον Βορρά ως μια πρώην βιομηχανική, παγωμένη ερημιά που κατοικείται από αγροίκους, ο Ντάνι Μπουν προσφέρει τα στοιχειώδη από σκηνοθετικής άποψης, κρατά όμως τις ισορροπίες μεταξύ κανιβαλισμού και αυτοσαρκασμού στο σενάριο, ρίχνοντας τα βέλη του και στις δύο πλευρές.
Τόσο η αναχώρηση του Φιλίπ για το ανήλιαγο Μπεργκ, σα να ήταν φαντάρος που φεύγει για το μέτωπο, όσο και η σχεδόν ακατανόητη τοπική διάλεκτος (που πρέπει να υπήρξε πραγματικός εφιάλτης για τους υποτιτλιστές) προσφέρουν άπειρες αφορμές για γέλιο.


Τίποτα όμως δε φτάνει την ξεκαρδιστική προσπάθεια των καθ’όλα φιλικών ντόπιων να επιβεβαιώσουν τη φήμη τους ως άξεστοι χωριάτες όταν η σύζυγός του Φιλίπ επισκέπτεται το Μπεργκ. Αν και η συνέχεια είναι προβλέψιμη προσφέρει εν τέλει μια αισιόδοξη και καλοδεχούμενη άφεση αμαρτιών για την κακεντρέχεια της ανθρώπινης φύσης.


ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΤΣΑΒΟΣ